Κακοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης
Κακοποίηση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης: Τρεις γυναίκες μιλούν στο in
Στην Ελλάδα, 1 στις 16 εγκύους έχει κακοποιηθεί από τον σύντροφό της, όμως το διεθνές παράδειγμα ενισχύει την υπόθεση αρχών και φορέων: δεν έχουμε καν αρκετά στοιχεία και ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Τρεις γυναίκες μιλούν στo in για τη δική τους ιστορία.
Το Νοέμβριο του 2019 ο πρόεδρος της Ελληνικής Ιατροδικαστικής Εταιρείας, Γρηγόρης Λέων, μίλησε σε μία ημερίδα που πραγματοποιήθηκε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Βίας εναντίον των Γυναικών. Τότε, είχε πει ότι η σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική και λεκτική κακοποίηση που υφίσταται η γυναίκα από τον σύντροφό της πριν την εγκυμοσύνη θα συνεχιστεί στο μεγαλύτερο μέρος των περιπτώσεων και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Πρόσθεσε ότι ο χαρακτηρισμός της εγκυμοσύνης ως «ανεπιθύμητης», η διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας μπορεί να πυροδοτήσουν βίαιη συμπεριφορά του συντρόφου, η οποία συνήθως δεν αποκαλύπτεται, λόγω «ντροπής και φόβου για αντίποινα». «Εκτιμάται ότι περίπου μία στις 16 γυναίκες στην Ελλάδα πέφτει θύμα ενδοοικογενειακής βίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή τόσο της γυναίκας όσο και του εμβρύου» είχε σημειώσει ο κ. Λέων και είχε, επίσης, τονίσει ότι οι γυναίκες με ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη είναι «τρεις φορές πιο πιθανό να βιώσουν κακοποίηση από τον σύντροφό τους σε σχέση με τις γυναίκες με προγραμματισμένη εγκυμοσύνη», εξηγώντας ότι «η εγκυμοσύνη μπορεί να μοιάζει απειλή σε έναν σύντροφο που θέλει να έχει τον πλήρη έλεγχο». Αλλά μπορεί, όπως θα δούμε παρακάτω, και να είναι το ίδιο το μέσο του ελέγχου, σύμφωνα με νεότερες έρευνες.
Βεβαίως, οι ιατροδικαστές παραθέτουν ορισμένα γνωστά στοιχεία, με την επισήμανση ότι δεν γνωρίζουν την πλήρη διάσταση του προβλήματος. Ο κ. Λέων είχε τονίσει ότι ο πραγματικός αριθμός των γυναικών που κακοποιούνται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, δεν είναι γνωστός. «Οι γυναίκες, συνήθως, διστάζουν να αποκαλύψουν την αλήθεια λόγω ντροπής και φόβου για αντίποινα. Τις περισσότερες φορές, δε, οι γυναίκες που επισκέπτονται τον γιατρό συνοδεύονται από τον σύντροφό τους, με αποτέλεσμα η παρουσία του να δρα ως αποτρεπτικός παράγοντας για τη γυναίκα ώστε να παραδεχθεί τη βία από τον σύντροφό της» είχε υπογραμμίσει, αναφέροντας μάλιστα ως αίτιο ακόμη και τη ζήλια του συντρόφου προς το έμβρυο.
Τα γνωστά θύματα
Τον Ιανουάριο του 2024 βρέθηκε το πτώμα της Γεωργίας Μουράτη σε ένα μπαούλο, που το παράτησαν ο σύντροφός της και ένας φίλος του σε δασική περιοχή στη Θεσσαλονίκη. Η γυναικοκτονία της Γεωργίας συνέβη την Πρωτοχρονιά. Ο σύντροφός της και ο φίλος του κατακρεούργησαν και λήστεψαν τη γυναίκα, η οποία διένυε τον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης της.
Τον Οκτώβριο του 2025 μία γυναίκα που ήταν έγκυος στον 3ο μήνα μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο με περισσότερα από 110 τραύματα. Ο 43χρονος σύζυγός της της επιτέθηκε με μανία χρησιμοποιώντας αιχμηρό αντικείμενο (πιρούνι), καταφέροντάς της χτυπήματα στο πρόσωπο, στα χέρια και στην κοιλιακή χώρα, με σκοπό, σύμφωνα με τις ιατρικές αναφορές, να της προκαλέσει μόνιμη τύφλωση.
Τον Φεβρουάριο του 2026 στον Κολωνό είχαμε ακόμη μία γυναικοκτονία. Αυτή η ιστορία είναι πιο περίπλοκη: η Νεκταρία δεν ήταν έγκυος, αλλά έπασχε από σοβαρή ηπατική νόσο. Ωστόσο, αυτή και ο σύντροφός της νόμιζαν πως η γυναίκα διένυε τον τέταρτο μήνα της εγκυμοσύνης της. Η κοπέλα βρέθηκε νεκρή στο σπίτι τους. Ο σύντροφός της ισχυρίστηκε αρχικά στις αρχές ότι «έπεσε από τις σκάλες», ωστόσο η ιατροδικαστική εξέταση απέδειξε αμέσως ότι έφερε βαριά χτυπήματα στο κεφάλι και την πλάτη που δεν δικαιολογούνταν από πτώση, οδηγώντας στη σύλληψή του.
Τον Ιούλιο του 2026, μία ανάπηρη γυναίκα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη κακοποιήθηκε βάναυσα από τον πρώην σύντροφό της. Ο λόγος ήταν ότι αρνήθηκε να κάνει άμβλωση. Ο δράστης τη χτυπούσε με μανία, κλοτσώντας και πιέζοντας με το γόνατο την κοιλιακή της χώρα. Η γυναίκα μεταφέρθηκε σε σοβαρή κατάσταση στο νοσοκομείο «Αττικόν», όπου υποβλήθηκε σε επείγουσα καισαρική τομή, όμως το έμβρυο δεν επιβίωσε λόγω των τραυμάτων.
Και, φυσικά, έχουμε το ανατριχιαστικό παράδειγμα της γυναικοκτονίας στην Καλαμάτα. Τον Ιούνιο του 2026 δολοφονείται η Βασιλική, μετά από ένα μεγάλο διάστημα συστηματικής κακοποίησης. Οι μαρτυρίες και το χρονικό της βίας δείχνουν πως ο γυναικοκτόνος σύζυγός της είχε ξεκινήσει να την κακοποιεί συστηματικά με ξυλοδαρμούς από την περίοδο που εκείνη ήταν έγκυος.
Σε σειρά μαρτυριών για την έμφυλη βία στην Ελλάδα που έχει καταγράψει η δημοσιογραφική ομάδα The Manifold, συναντούμε δύο χαρακτηριστικές αφηγήσεις γυναικών:
H πρώτη μοιράζεται την αρχή μίας πολυετούς κατάστασης συνεχούς κακοποίησης, που διήρκησε χρόνια. «Την πρώτη φορά ήταν μερικά χτυπήματα. Όταν ήμουν έγκυος. Μετά γίνανε πολλές γροθιές στο κεφάλι, πάντα στο κεφάλι και προσπαθούσε πάντα να με χτυπήσει εκεί που ήταν τα μαλλιά μου, για να μη φαίνονται οι μώλωπες μετά. Όταν το παιδί μας ήταν περίπου έξι μηνών, μπήκαμε στο lockdown του covid. Ήταν όλα αυτά εν μέσω lockdown γινόντουσαν κιόλας. Και εκεί ήταν που ξεκίνησε το μεγάλο πανηγύρι. Να με κακοποιεί γιατί ήξερε ότι δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Ήμασταν όλη μέρα μέσα στο σπίτι παγιδευμένοι».
Η δεύτερη περιγράφει, επίσης, μία κατάσταση χρόνιας κακοποίησης που ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης: «Τα πράγματα στην εγκυμοσύνη δεν ήταν τόσο εύκολα. Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα. Ήταν υπερβολικά ζηλιάρης και εκρηκτικός, τοξικός, επιθετικός. Σήκωνε χέρι. Έχω περάσει πάρα πολλές φορές ιατροδικαστή. Κόντεψα να χάσω το παιδί στην εγκυμοσύνη μου στον πέμπτο μήνα. Τυχαία είδε κάποια σημάδια στο λαιμό μου η οδοντίατρος. Με σύστησε σε μια ψυχολόγο. Έκανα εκεί μια συνεδρία, είδε τα σημάδια και τους μώλωπες. Μου είπε ότι δεν μπορεί να βγει έτσι η εγκυμοσύνη, ότι κινδυνεύει το μωρό γιατί ήμουν πολύ μικρή και το πέρναγα ότι μ’ αγαπάει και ότι σηκώνει χέρι. Ήμουν μικρή σε ηλικία, δεν είμαι στην κατάσταση που είμαι τώρα που αν συμβεί κάτι τέτοιο αντίστοιχο στο παιδί μου από την πρώτη στιγμή θα του πω στοπ. Το προσπάθησα όμως πάρα πολύ για να σώσω το γάμο μου και να είμαστε οικογένεια, γιατί έχω μεγαλώσει σε οικογένεια σωστή, που είναι αγαπημένοι οι γονείς μου και εγώ με τον αδερφό μου φυσικά. Αυτό λοιπόν για να το βοηθήσω να σώσουμε το σπίτι μας και το γάμο μας. Γιατί όπως σας είπα ήμουν έγκυος εκείνο το διάστημα. Απευθυνθήκαμε σε μια ψυχολόγο, κάναμε κάποιες συνεδρίες από κοινού για να δουλέψει το θυμό του». Αλλά, η βία δεν σταμάτησε.
Το διεθνές παράδειγμα και η έλλειψη στοιχείων για την Ελλάδα
Η βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι μία από τις πιο «σκοτεινές» μορφές της έμφυλης βίας. Πρώτα επειδή θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη μητέρα και το έμβρυο και δεύτερον, επειδή η εγκυμοσύνη μπορεί να είναι μέσο ελέγχου της συντρόφου από τον κακοποιητικό σύντροφο.
Οι έγκυες γυναίκες που υφίστανται σωματική βία έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αποβάλουν ή να γεννήσουν νεκρό έμβρυο λόγω τραυματικής αποκόλλησης του πλακούντα. Επίσης, το έντονο ψυχολογικό στρες και τα σωματικά χτυπήματα οδηγούν σε έκκριση ορμονών που προκαλούν πρόωρους σπασμούς της μήτρας. Αλλά γιατί ξεκινά τότε;
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ), τα Ηνωμένα Έθνη (UN Women) και έρευνα του 2024 από το CDC, η εγκυμοσύνη αποτελεί περίοδο εξαιρετικά υψηλού κινδύνου, καθώς η βία συχνά είτε εμφανίζεται για πρώτη φορά, είτε κλιμακώνεται ραγδαία.
Ρωτήσαμε την Κική Πετρουλάκη, ιδρυτικό μέλος του Ευρωπαϊκού Δικτύου Κατά της Βίας, αν υπάρχει η ελπίδα (από τα θύματα της βίας) πως ο κακοποιητής θα αλλάξει μόλις μείνει έγκυος η σύντροφός του. Μας απάντησε παρουσιάζοντας μία πολύ διαφορετική πραγατικότητα:
«Υπάρχει ο μύθος ότι δεν θα αγγίξουν έγκυο γυναίκα» μας απάντησε. Μάλιστα, εξηγεί πώς η εγκυμοσύνη είναι τρόπος χειραγώγησης της γυναίκας. «Απρογραμμάτιστες εγκυμοσύνες “τυχαίνουν” πολύ νωρίς στη σχέση και/ή όταν η γυναίκα έχει αρχίσει να αντιλαμβάνεται πως βρίσκεται σε μια μη υγιή σχέση που μπορεί να γίνει ή ήδη έχει γίνει κακοποιητική και σκέφτεται να χωρίσει. Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και εντός γάμου/σχέσης στη 2η, 3η εγκυμοσύνη που “τυχαίνει” απρογραμμάτιστα την εποχή που εκείνη ετοιμάζεται να φύγει από τη βίαιη σχέση».
Τα στοιχεία επιβεβαιώνουν πως η βία στην εγκυμοσύνη δεν είναι τυχαίο γεγονός, αλλά μοτίβο. Σύμφωνα με τον ΠΟΥ 1 στις 4 έως και 1 στις 10 έγκυες γυναίκες παγκοσμίως υφίσταται σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία από το σύντροφό της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Το ποσοστό παρουσιάζει διακυμάνσεις ανάλογα με την περιοχή και το οικονομικό/κοινωνικό πλαίσιο, αλλά το μοτίβο και η τάση παραμένουν ίδια.
Για το 30% των γυναικών που κακοποιούνται σε μια σχέση, ο πρώτος ξυλοδαρμός ή η πρώτη σοβαρή επίθεση συμβαίνει αφού μείνουν έγκυες, μας λέει ο ΠΟΥ.
Οι δράστες συχνά αντιδρούν βίαια επειδή νιώθουν ότι «χάνουν τον έλεγχο» πάνω στο σώμα και την προσοχή της γυναίκας, η οποία πλέον εστιάζει στο παιδί. Μελέτες στις ΗΠΑ που πραγματοποιήθηκαν από το CDC έχουν αποδείξει ότι η γυναικοκτονία είναι η κορυφαία αιτία θανάτου για τις έγκυες γυναίκες, ξεπερνώντας ακόμα και τις επιπλοκές που συνδέονται με την εγκυμοσύνη και τον τοκετό, όπως είναι η αιμορραγία και η προεκλαμψία. Σύμφωνα με το UNODC (Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα), περίπου το 60% των γυναικοκτονιών παγκοσμίως διαπράττεται από συντρόφους ή μέλη της οικογένειας, με τις περιόδους εγκυμοσύνης ή πρόσφατου τοκετού να καταγράφουν τις πρώτες πολύ βίαιες εξάρσεις. Το 6% γυναικών που γέννησαν αναφέρουν συναισθηματική, σωματική ή σεξουαλική βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και η πλειοψηφία (2 στις 3) δείχνει πως η βία προϋπήρχε, αλλά κλιμακώθηκε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, διαπιστώνει το CDC, όπως διαπιστώνει και ο ΠΟΥ.
Αναζητήσαμε συγκεκριμένα στοιχεία για την Ελλάδα αλλά ούτε το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Κατά της Βίας, ούτε το Κέντρο Διοτίμα ήταν σε θέση να μας τα προμηθεύσουν.
«Δεδομένα δεν έχουμε στην Ελλάδα – ούτε από νοσοκομεία, ούτε από το δικαστικό σύστημα, παρόλο που η ενδοοικογενειακή σωματική βλάβη σε βάρος εγκύου θεωρείται επιβαρυντική συνθήκη (Ν.3500/2006, άρ. 6, παρ. 3), δηλαδή αυξάνει την ποινή» μας είπε η κ. Πετρουλάκη. «Προσέξτε βέβαια πως το αδίκημα δεν είναι η άσκηση σωματικής βίας αλλά η βλάβη (εάν έχει επέλθει και εάν μπορεί να την αποδείξει το θύμα της βίας όταν και εάν θα γίνει το δικαστήριο…».
Την ίδια επισήμανση είχε κάνει και ο Γρηγόρης Λέων το 2019: δεν ξέρουμε τον πραγματικό αριθμό.
«Νόμιζα ότι θα τον άλλαζε το μωρό»
Στις 7 Οκτωβρίου ο Guardian δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τρομακτικά στοιχεία για τη βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης στη Μ. Βρετανία. Όμως, αυτό που επίσης σοκάρει, είναι εκείνη η ελπίδα ότι «το μωρό θα τον άλλαζε».
Σύμφωνα με τον Guardian, κάθε χρόνο καταγράφονται περί τις 20.000 υποθέσεις κακοποίησης εγκύων γυναικών. Η Lauren Seager-Smith, διευθύνουσα σύμβουλος του οργανισμού For Baby’s Sake, τονίζει ότι «η εγκυμοσύνη δεν προκαλεί την κακοποίηση», αλλά εξηγεί: «Η εγκυμοσύνη μπορεί να αποτελέσει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο παρατηρούμε αυξημένη χρήση κακοποιητικών συμπεριφορών… Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει αυξημένη παρακολούθηση, απομόνωση από την οικογένεια, τους φίλους και τους συναδέλφους, οικονομικό έλεγχο, εξαναγκασμό γύρω από την υγειονομική περίθαλψη ή τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, σωματική, συναισθηματική και σεξουαλική κακοποίηση, ακόμη και ζήλια και μνησικακία προς το αγέννητο μωρό».
Η Elaha Walizadeh, ανώτερη διευθύντρια προγράμματος στη Refuge (τη μεγαλύτερη εξειδικευμένη οργάνωση για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση στο Ηνωμένο Βασίλειο), αναφέρει ότι μεταξύ 2024 και 2025 «το 14% των γυναικών που χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες μας δήλωσαν ότι ήταν έγκυες», αλλά πιστεύει ότι αυτό είναι μόνο η «κορυφή του παγόβουνου».
«Οι γυναίκες μπορεί να έρχονται σε μεγαλύτερη επαφή με επαγγελματίες υγείας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, αλλά «επειδή δεν έχουν όλοι οι επαγγελματίες υγείας και οι σύμβουλοι την κατάλληλη εκπαίδευση ώστε να αναγνωρίζουν τα σημάδια και να κάνουν τις σωστές συζητήσεις με αυτές τις επιζώσες, πολλές περιπτώσεις γυναικών δυστυχώς χάνονται [δεν εντοπίζονται]», αναφέρει στον Guardian, περιγράφοντας ένα μοτίβο που παρατηρείται διεθνώς και στην Ελλάδα.
Θύμα βίας μοιράζεται στον Guardian τη δική της εμπειρία και το μοτίβο που περιγράφει είναι γνώριμο. Η Evie λέει ότι έμεινε έγκυος πολύ νωρίς στη σχέση, ότι ο πρώην σύντροφός της τής έκανε μία μεγάλη «επίθεση αγάπης» (lovebombing), μία τακτική που θολώνει πολύ τα νερά και πως, τελικά, άσκησε βία πάνω της κατά τον 7ο μήνα της κύησης. Μία βία που κορυφώθηκε τότε, αλλά είχε ξεκινήσει νωρίτερα με ψυχολογική πίεση, έλεγχο και ζήλια.
«Νιώθω σαν να πέθανα και το σώμα μου απλώς συνέχισε να ζει», έτσι περιγράφει η Evie τα συναισθήματά της προς το τέλος της εγκυμοσύνης της και κατά τους πρώτους μήνες της μητρότητας. Υπάρχει μια ανέκφραστη απάθεια στη φωνή της ακόμα και τώρα. «Κουβαλάω πολλές ενοχές», λέει, πιστεύοντας ότι «απέτυχε» απέναντι στο παιδί της. «Είμαι σε συνεχή υπεργρήγορση, τρομάζω εξαιρετικά εύκολα…» Ακόμα και τώρα βασανίζει το μυαλό της προσπαθώντας να καταλάβει γιατί ξεκίνησε η κακοποίηση. «Πιστεύω ότι στην αρχή σκέφτηκε ότι ήταν καλή ιδέα να κάνουμε παιδί, γιατί έτσι: “Δεν μπορεί να με εγκαταλείψει”. Αλλά μετά, όλη η προσοχή στράφηκε στο μωρό».
Ο Δρ Πάνος Βυθούλκας, επικεφαλής περιγεννητικός κλινικός ψυχολόγος στο North London NHS Foundation Trust, αναφέρει ότι αυτό είναι συχνό φαινόμενο. «Το μωρό εισάγει στη σχέση ένα ακόμα άτομο, του οποίου οι ανάγκες πρέπει να αναγνωριστούν. Κάποιος που νιώθει ότι έχει το δικαίωμα να ελέγχει τη σύντροφό του, μπορεί να βιώσει αυτές τις αλλαγές ως απειλή για τη θέση του, την προσοχή που λαμβάνει ή την εξουσία του». Επικαλείται μαρτυρίες επιζώντων που περιγράφουν επανειλημμένα μια «αυξημένη κτητικότητα». Οι θύτες δυσανασχετούν για «την προσοχή που δίνεται στην εγκυμοσύνη ή βιώνουν το μωρό ως αντίζηλο. Η ανάγκη μιας γυναίκας για ξεκούραση, υποστήριξη ή η επιλογή της να μην κάνει σεξ, μπορεί να ερμηνευτούν ως απόρριψη ή ως αμφισβήτηση της εξουσίας τους».
Τρεις γυναίκες μιλούν στο in
Τρεις γυναίκες δέχτηκαν να μας περιγράψουν την τραυματική τους εμπειρία. Συλλέξαμε αυτές τις τρεις ιστορίες, που όμως φαίνονται τόσο παρόμοιες με όσα έχετε διαβάσει ως αυτό το σημείο. Επιβεβαιώνεται το σταθερό μοτίβο της βίας που δέχονται οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης: σταδιακή εξέλιξη με ξαφνική κορύφωση, που θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας και του εμβρύου.
Η πρώτη ιστορία είναι διαφορετική από τις άλλες. Γιατί η Κατερίνα κακοποιήθηκε από τα πεθερικά της με την ανοχή του συζύγου της.
Η ιστορία της Κατερίνας
«Η περίοδος της εγκυμοσύνης μου ήταν πολύ δύσκολη», μας λέει η Κατερίνα. «Με τραμπούκιζαν διαρκώς, ότι είμαι άχρηστη, χαζή… Έμεναν στο σπίτι κάτω από εμάς. Είχα πάει με τον πρώην σύζυγό μου σε ψυχολόγο και του έγινε η επισήμανση ότι πρέπει να απομακρυνθώ από το περιβάλλον της οικογένειάς του, γιατί κινδυνεύουμε εγώ και το μωρό. Αυτός δεν έκανε τίποτα. Τελικά, έπαθα προεκλαμψία και κόντεψα να πεθάνω».
«Αλλά το χειρότερο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της λοχείας. Η πεθερά μου ερχόταν και έπαιρνε το μωρό απροειδοποίητα, δεν ήξερα πού είναι. Της ζήτησα κάποια στιγμή να με ενημερώνει. Ανέβηκε πάνω στο σπίτι μου και επί εφτά ώρες ήταν πάνω από το κεφάλι μου και με έβριζε: άχρηστη, ηλίθια, “που με έκαναν άνθρωπο”. Επί εφτά ώρες.
«Δύο χρόνια αργότερα είχαμε μία διαφωνία με τα πεθερικά μου. Ακούω ποδοβολητά και ανοίγει η πόρτα, ορμάνε μέσα, ο πεθερός μου με γρονθοκοπεί και η πεθερά μου ουρλιάζει μπροστά στο σύζυγό μου – ο οποίος παραμένει αμέτοχος – “να τη σκοτώσουμε, την καριόλα!”».
«Πήγα στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσω μήνυση. Ο αξιωματικός υπηρεσίας με ρώτησε αν θέλω να περάσω τη νύχτα στο κελί με τον πεθερό μου, γιατί σίγουρα θα μου έκανε μήνυση και εκείνος και θα έπρεπε να μας συλλάβει και τους δύο και να μας βάλει στο ίδιο κελί. Φοβήθηκα και έφυγα. Όταν γύρισα, βρήκα την πεθερά μου, αυτή την καλοβαλμένη κυρία των βορείων προαστίων, στη μέση του δρόμου να λέει στη γειτονιά ότι είμαι τρελή και πρέπει να μου πάρουν το παιδί».
Η Κατερίνα έχει, ευτυχώς, πάρει διαζύγιο.
Η ιστορία της Ηλιάνας
«Η εγκυμοσύνη μου ήταν ανεπιθύμητη. Εγώ ήμουν σχεδόν 21, αυτός πολύ μεγαλύτερος. Μέντορας… Με κορόιδεψε ότι προσέχει, ότι αποκλείεται να μείνω έγκυος και με άφησε έγκυο επίτηδες», ξεκινά την ιστορία της η Ηλιάνα.
«Όταν το διαπίστωσα, του είπα ότι θα κάνω άμβλωση. Εκείνη τη νύχτα με χτύπησε τόσο πολύ, που δεν ξέρω πώς δεν πέθανα, ούτε πώς δεν απέβαλα».
«Η άμβλωση θα γινόταν λίγες εβδομάδες αργότερα, επειδή διαπίστωσα την εγκυμοσύνη σε πολύ αρχικό στάδιο και τότε έπρεπε να συμπληρωθεί ένα χρονικό διάστημα πριν την άμβλωση. Μου έλεγε ότι σκοτώνω το παιδί του. Οδηγούσε μηχανή και προσπάθησε να με ρίξει. Να φανεί σαν ατύχημα».
«Ήταν δύσκολο να αποδεσμευτώ από εκείνον. Ήμουν πολύ μικρή, φοβόμουν κι όλας. Είμαι τυχερή που έφυγα πριν με σκοτώσει».
Η Ηλιάνα κατάφερε να ξεφύγει και έκτοτε βοηθά και άλλες γυναίκες, που είναι θύματα και επιζώσες έμφυλης βίας.
Η ιστορία της Μαρίας
«Παντρεύτηκα χωρίς την οικογένειά μου εκεί. Μου έλεγε ότι θα σκοτώσει τους γονείς μου και τον αδερφό μου και με απέκοψε από όλους», διηγείται η Μαρία.
«Όταν έμεινα έγκυος, η ψυχολογική βία αυξήθηκε. Με απειλούσε διαρκώς, μου έλεγε ότι θα μου πάρει το παιδί μου. Άρχισα να εύχομαι να πεθάνω και να σκέφτομαι την αυτοκτονία».
«Έγκυος νοσηλεύτηκα σε δημόσια ψυχιατρική κλινική με κατάθλιψη συνοδευόμενη από αυτοκτονικό ιδεασμό. Δεν ήμουν η μόνη έγκυος εκεί…»
Η Μαρία βρέθηκε να παλεύει με τον «νόμο Τσιάρα» για τη συνεπιμέλεια, δηλαδή τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου του 2021, για να μπορέσει να μη χάσει το παιδί της.
«Χρησιμοποίησε εναντίον μου την εισαγωγή μου στην ψυχιατρική κλινική για να δείξει ότι είμαι επικίνδυνη και ακατάλληλη να μεγαλώσω το παιδί μου. Ενώ ο λόγος που αρρώστησα ήταν η κακοποίηση που είχα από εκείνον!»
Την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου, το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Μαρία κερδίζει την επιμέλεια της κόρης της.
Δεν υπάρχουν σχόλια